Lieve Veer we missen je en denken aan je ❤️
Je wordt gemist lieverd
Lieve Veertje, ik zag een foto van 8 juli 2016, op de boot tijdens een verjaardagsfeestje van Bret en Jill. Wat jij toen zei is “geniet van elke dag, van ieder moment”. Ik zit nu in de tuin na een zonnige dag en geniet van de schemer en de nog aangename temperatuur. Ook vraag ik me zo af waar jij nu bent. Het is fijn weer even stil te staan bij jou, je foto’s en alle fijne herinneringen. Ik stuur je heel veel liefs naar waar je ook bent!
Hey Love! luka hier. Ik heb van thijs en sanne een foto van jouw hoofd gekregen, met een super mooie glimlach erop. Die staat nu in mijn wageningse kamertje dus je lacht de hele dag naar ons. Ohhhhh ik weet nog zo goed hoe je rook, en hoe je dikke bos met krullen aanvoelde als ik je een knuffel gaf. Wat een knap kind.
Ik dacht vandaag terug aan ons weekend in Antwerpen. Ik zal gewoon nooit vergeten hoe we daar gelachen hebben, Belle jij en ik. Drie schaterlachen in een soort echo door die stad - en dat de hele dag. Van drie kanten eerlijke verhalen over feesten (yeah!), mannen (blegh!) en liefde (ahhh).
Stel je voor dat het zo werkt dat jouw ziel deze website kan lezen, dan heb ik ff een update voor je: je broertje wordt echt een volwassen kerel, en als je naar hem zou kijken zou je echt overstromen van liefde. En mijn broertjes vragen met enige regelmaat naar je, weten soms niet meer hoe je eruit ziet maar dan hebben we de foto's. En de verhalen. Woodstock is even dicht vanwege Corona (dat is een irritant pandemisch virus), maar de ik heb een nieuwe spot in wageningen gevonden waar de sfeer gelijk is. En Louboutin maakt super lelijke schoenen tegenwoordig, dus dat mis je in ieder geval niet. Liever dat oude paartje van jou.
Wat je wel mist, is dat we groeien. Anna, je zou je ogen niet geloven. Zij schut de hele wereld wakker. Ze maakt veel muziek net als Mees maar heel anders. Heeft ook super mooie tekeningen op haar lichaam, die jij denk ik erg zou waarderen. Onze generatie neven en nichten is bijna klaar om omen en tantes te worden. (Mijn mening! En we hebben alleen nog een alom gebrek aan partners!) Beloof dat je bij ons zal zijn, mocht je niks beters te doen hebben, op die momenten in de toekomst.
Nog een laatste iets; het is toch waar dat datgene wat telt de kleine dingen zijn? Als je een manier hebt gevonden om de lessen van na de dood aan ons te communiceren, zou echt tof zijn. Gooi maar wat boeken uit mijn kast! Love you. One Love! ☀️
Vier jaren voorbij, wat vreselijk. Ik zou je nog elke dag in mn armen willen sluiten, nog je lach willen horen, nog willen weten hoe je nu zou zijn, nog zoveel....Lieve Veer, ik mis je!
Drie jaren voorbij, ontzettend vaak op je geproost. We blijven jouw leven vieren!
❤️❤️❤️
Lieve Vera, thuis wordt nu je verjaardag gevierd. Wij zitten in de Hut en zijn er dus helaas niet bij. Maar ook in Twente word je intens herinnerd. Vanaf het ontbijt in Hezingen (toen ik Kees met een foto van ons drieën kon duidelijk maken hoe je er ook alweer uitzag) tot middernacht in de Huttensmit (als ik bij Mozarts Requiem naar je foto aan de muur kijk). Het is nog altijd zo on-alles wat jij hebt doorgemaakt.
Lieve, mooie, jarige Veer, vandaag zou je 25 zijn geworden, een leeftijd die wij dit jaar veel vieren.
Je zou er prachtig uit hebben gezien, feestelijk, mooi opgemaakt, waarschijnlijk een jurk of een rokje aan met hakken. En die fijne lach op je gezicht.
Hier in de tuin in Italie zie ik elke dag veel vlinders, elke keer dat ik er eentje voorbij zie fladderen denk ik aan jou, je elegantie en je vrolijkheid.
Lieve familie en vrienden, gefeliciteerd met Vera en veel liefs
Vandaag is het zo een typische begin-zomer dag in Wageningen. Eigenlijk te mooi buiten om binnen te moeten zitten. (Maar wat moet dat moet.) De zwanen hier laten kuikens alweer puberen, de andere vogels leven hun leven en zingen hun liedjes en iedereen voelt dat het zomer wordt. Ook met studie: laatste puntjes op de i en dan zomervakantie, al doen we soms alsof die nu al aangebroken is. Ik moet veel aan je denken Veer, je blijft zo heerlijk in mijn hoofd zitten. Bijvoorbeeld dus als ik dieren met hun nageslacht zie, doet me denken aan Thijs en jou. Als ik ergens drie stipjes zie, denk ik aan Belle, Mees en jou. Als ik er vier zie, durf ik mezelf erbij te fantaseren. Als er dons uit mijn hoofdkussen komt, denk ik aan Sanne's 'Vera' (onderstaande verjaardagspost, en het gebeurt heel vaak want mn kussen is lek). Als de wind door mijn haren graait, stel ik me voor dat jij dat deed. Mijn dromen over jou zijn levensecht en laten me denken dat je nog bij ons bent. Je komt dan vaak in een soort engelverschijning (wit jurkje tot op je knie, lang krullend haar, glanzend gezicht) bij me vragen hoe het gaat, of je weet al hoe het met me gaat en je komt me adviseren. Bij het wakker worden een nare schok, de rest van de dag een fijn gevoel. Ik blijf maar troostend herhalen: 'Hoe mooi om iemand zo te missen'.
We sluiten 2017 alweer bijna af. Weer n verdrietig jaar: vanwege het grote gemis van jou en omdat Janneke (tante van Vera) ook is overleden. Misschien dat jullie elkaar gezellig gezelschap houden? En lekker kletsen met mif? En n taartje erbij? Ik hoop het, want dat is troostend! We gaan 2018 bijna in..., gelukkig samen met 4 en de super fijne familie en vrienden (ook de jouwe:) om ons heen! XS
9-9-17: Wanneer al een jaar tegelijkertijd voelt als pás een jaar.
Tijd is een vreemd begrip geworden. Het idee dat het een jaar geleden is dat ik je vast gehouden heb of naar je stem kon luisteren, voelt onwerkelijk. Je aanwezigheid voelt zo dichtbij en toch ook zo ver weg.
Lieffie, ik mis je. Elke dag!
9-9-17
In t afgelopen jaar zoveel veertjes opgepakt in t bos, in de tuin, op straat, voor t huis, voor haar raam: gewone veren, mooie veren, gekleurde veren, grauwe veren, geknakte veren, beauty veren, glammy veren, zachte tedere veren, krachtige veren, hele kleine en hele grote veren: zo veel verschillende veren. Elke dag heb ik ze gezien, even aangeraakt, opgepakt en meegenomen. Of per post gekregen!
En ineens wist ik het: het meervoud van Veer is natuurlijk Vera! In al haar facetten!
Brand vandaag ajb n kaars voor Vera en haar 'veren'...🕯
2-8-1993 -> 9-9-2016->9-9-2017
Lieve Veer En dan is het nu bijna precies een jaar geleden. Mensen zeggen vaak; alweer een jaar voorbij, de tijd is omgevlogen. Maar als ik aan jou denk, lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. De laatste dagen spelen alle laatste keren door mijn hoofd. de laatste keer dat we elkaar spraken, jij op de bank, ik achter je, over je uitvaart die je regelde als een Kleine dappere Kapitein. De laatste keer dat we appten over wat er gekookt moest worden, de laatste keer dat je je bemoeide met een gesprek dat ik met Sanne had. de laatste keer dat je bij ons was, Thijs had je gebracht, zodat je even kon kletsen en lachen met Sarika, Just en Maud. Dat je met Maud naar de bios ging en nog even snel een burger ging eten met Frank en Just en Maud in de stad. Al die laatste keren die we hebben gehad.
En dan denk ik ineens aan de eerste keer dat we elkaar ontmoetten. Frank e had oliebollen gehaald, dus het was in december. Jij en Just waren nog geen anderhalf. Sanne en Thijs brachten een doosje bonbons mee. `Op een gegeven moment wees je op het doosje en zei met een hoog stemmetje; even openmaken?
Dat zeggen wij nog steeds Veer, als er iets lekkers op tafel staat. Daarvoor is gelukkig nooit een laatste keer
Lieve Veer,
Onlangs was ik jarig op 7 juli, ik vierde het net als vorig jaar samen met Bret. Bij het plaatsen van de uitnodiging dacht ik 'wat een raar idee dat ik jou hier nu niet voor kan uitnodigen'. Ik zie je nog zo zitten op de boot, je had het ondanks alle narigheid, die avond erg naar je zin. 'Jill ik ben zelfs een beetje dronken haha!' Als allerlaatste ging jij weg naar huis. Ik vergeet het bijna te zeggen, maar wat zag je er mooi uit. Eigenlijk wist niemand op de boot af van jouw situatie, en volgens mij vond je dat best fijn!
Maar lieve Veer wat ik mij maar al te goed besef, is dat ik 24 jaar oud ben geworden en dat jij deze leeftijd niet hebt mogen halen. Morgen zou jij 24 jaar zijn geworden, deze dag zullen wij allemaal nóg een stukje meer aan jou denken en een kaarsje voor jou aansteken. Maud en ik gaan jouw verjaardag 'vieren' door samen te eten en herinneringen op te halen. Ik heb nog een mooie fles bubbels staan en ik denk dat deze maar open moet, het moet natuurlijk wel een beetje glam;) Ik weet dan ook zeker dat jij op deze dag net een stukje meer shined dan de andere dagen!
Lieverd, wat missen wij jou, het is nog steeds onbegrijpelijk. Af en toe luister ik de liedjes nog die jij had uitgekozen.
'She's a quicksilver girl
A lover of the world
She spreads her wings
And she's free.'
Elke keer dat ik naar het station fiets kom ik langs jouw huis, soms zie ik je vader in de ochtend lopen met Kes, ik denk dan vaak van 'wat zou er nu door hem heen gaan'. Maar het leven gaat door, en jouw familie doet het volgens mij heel erg goed!
Stiekem hoop ik dat ze daarboven er een klein feestje van maken voor jou, wij zullen dat hier wel doen en anders zorg jij daar zelf wel voor 😉
Shine bright like a diamond girl!
Heel veel liefs,
Jill
Lieve Veer, nog geen jaar later...Belle, Kes en ik zijn weer in les Gets. Ik zie je hier zo weer liggen op de beige bank, kwebbelen met ons allemaal, smullen op de druilerige zondagmiddag in t restaurant op de Mont Caly, die Mont Caly waar bijna onze mooiste herinneringen liggen (al die grappige foto's van de afgelopen jaren van jou en Bel en Mees en natuurlijk Ol en Scaat én oma, met op de achtergrond onze goddelijke Mont Blanc!), ik zie je vliegen door de lucht vanaf de Mont Chéry met de parapente, niet alleen n overwinning op en voor mij, op jezelf, op je ziek zijn, misschien n heel klein kijkje vast in de 'hemel', die je 3 weken erna zou gaan bezoeken... Je vond t geweldig, weer zo n superervaring! Ik word blij van aan je denken, met tranen in mijn ogen, want zó fijn dat samenzijn en zó verdrietig je te missen, lieverd!
Lieve Veer,
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk..
Je mooie blauwe ogen en schaterende lach! Degene die mij 's middags opbelde: ''Hey girl laten we vanavond een wijntje doen bij mij of jou''.
Geheimen delen, roddelen, lachen en ook huilen.. ik mis het zo!
Het voelt raar om te beseffen dat je nooit meer terug komt en toch nog zo aanwezig bent.
Ik voel me enorm gezegend jou als een van mijn beste vriendinnen te hebben gehad!
Thinking about you now and always?
liefs je SuzyQ
Al jaren heb ik je niet gezien of gesproken. Jouw gevecht niet van dichtbij meegemaakt, ook niet zeker of ik het verdien om tussen al jouw vrienden en familie te staan op deze site. Maar, Op deze dag op facebook herinnerde mij aan jou en ik moest een berichtje sturen. Vijf jaar geleden moesten we verzamelen voor hockey om 13:55, zoiets kleins maakt nu veel los. Ik ben blij dat facebook mij aan je herinnerde, want in mijn herinnering lachte je altijd. Dus waar je nu ook bent, je lacht nog steeds
Ik kende je niet, maar we zaten op dezelfde school en deden dezelfde opleiding. Ik geloof in de hemel, ik geloof erin dat goede mensen daar naar toe zullen gaan, en ik geloof erin dat jij een goed mens was. Rust zacht, beste Vera.
Lieve Veer,
Afgelopen zondag waren we allemaal bij de verjaardag van Mees. Thee met taart, je kent het recept. Ik mag pas een wijntje als Thijs het aanbiedt :-)). Je moeder was steeds aan het rondrennen en dus besloot ik maandag nog even langs te gaan, om echt bij te kletsen. Kes deed er weer eens alles aan om onze aandacht te trekken en toen herinnerde ik mij een voorval. Sanne vroeg me het voor je op te schrijven. Omdat het weer zo 'typisch Veer' was.
Komt ie:
We zaten in de kamer, vorig jaar, ik denk voorjaar. Misschien einde winter. Ik denk dat ik eten kwam brengen en jullie hadden net een hondje uitgezocht. Belle was er, en Mees, en jullie waren dolenthousiast. Jij zat op het blauwe bankje met Bel, foto's van de kleine Kes (die toen nog geen Kes heette) te bekijken en Sanne vertelde dat het om een kruising tussen een labrador en een herder ging. Ik hapte naar adem en zei, volgens mij niet eens heel hard; Sanne zou je dat nou.....
En voor ik mijn zin af kon maken riep jij, luid en duidelijk; Nee Wytz, nou ga je mama hier niet meer uitpraten. Nou zeg je helemaal niets meer.
En zo was het Veer, case closed
Na een half jaar is er geen apart woord meer (zoals 'gecondoleerd') om te zeggen tegen mensen die zijn achtergebleven. Gek eigenlijk. Dan maar eigen woorden kiezen, misschien sowieso wel beter. Ik las je bericht, Sanne, over hoe jullie leven door gaat, een half jaar alweer, zonder jullie prachtige Vera. En al raken onze werelden elkaar maar een beetje, door onze zoons, nog steeds zijn mijn gedachten vaak bij jou, bij jullie. Lieve dappere familie.